Türkiye’de her yağışlı dönemden sonra aynı soru gündeme geliyor: “Barajlar dolduysa su krizi bitti mi?”

Kısa cevap: Hayır.

Çünkü su krizi yalnızca barajlardaki doluluk oranıyla ölçülemez. Barajlar kentler için hayati öneme sahip olsa da, bir ülkenin su güvenliği çok daha geniş bir sisteme bağlıdır. Yağışın ne zaman düştüğü, toprağa ne kadar sızdığı, yeraltı sularının ne kadar beslendiği, buharlaşmanın ne kadar arttığı, tarımda ne kadar su kullanıldığı, akarsuların debisi, sulak alanların durumu ve suyun ne kadar verimli yönetildiği birlikte değerlendirilmelidir.

Yani bir barajın dolu görünmesi, havzanın gerçekten sağlıklı olduğu anlamına gelmeyebilir.

Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu temel sorun şudur: Su yalnızca depoda değil, döngüde azalıyor.

Baraj dolabilir; ama yeraltı suyu toparlanmayabilir.

Bir kış yağışlı geçebilir; ama yazın buharlaşma rekor seviyeye çıkabilir.

Bir şehir birkaç ay rahatlayabilir; ama tarımsal sulama, sanayi, nüfus artışı ve iklim değişikliği toplam su talebini büyütmeye devam edebilir.

Bu nedenle su krizini anlamak için yalnızca “baraj doluluk oranı”na değil, hidrolojik kuraklık, yeraltı suyu fakirleşmesi ve buharlaşma kayıplarına bakmak gerekir.

Baraj doluluğu neden tek başına güvence değildir?

Baraj doluluk oranı, belirli bir anda baraj haznesinde ne kadar su bulunduğunu gösterir. Bu veri önemlidir; ancak tek başına su güvenliği göstergesi değildir.

Çünkü barajdaki su:

Buharlaşabilir.

Tarımsal sulamada hızla tüketilebilir.

İçme suyu talebiyle azalabilir.

Sediment nedeniyle kullanılabilir hacmi düşmüş olabilir.

Kirlenme nedeniyle kalite sorunu yaşayabilir.

Havza kuraksa yeniden dolmayabilir.

Yeraltı suyu ve akarsu sistemi toparlanmamış olabilir.

DSİ verileri Türkiye’nin zaten su zengini olmadığını gösteriyor. DSİ’ye göre Türkiye’de kişi başına düşen yıllık kullanılabilir su miktarı 2000’de 1.652 metreküp, 2009’da 1.544 metreküp, 2020’de ise 1.346 metreküp seviyesine geriledi; bu nedenle Türkiye “su baskısı yaşayan ülkeler” arasında değerlendiriliyor.

Tarım ve Orman Bakanlığı Su Yönetimi Genel Müdürlüğü’nün Su Verimliliği Seferberliği sayfasında da Türkiye’nin kişi başına yıllık 1.305 metreküp kullanılabilir su miktarıyla su stresi altındaki bölgeler arasında olduğu belirtiliyor.

Bu tablo, barajlar dönemsel olarak dolsa bile Türkiye’nin uzun vadeli su baskısı altında olduğunu gösteriyor.

Su krizini büyüten 3 görünmeyen gerçek

1. Buharlaşma: Barajdaki su gökyüzüne geri dönüyor

Barajlar açık su yüzeyleridir. Sıcaklık arttıkça, rüzgâr güçlendikçe, nem azaldıkça ve güneşlenme süresi uzadıkça su yüzeyinden buharlaşma artar. Bu durum özellikle yaz aylarında barajlar için ciddi kayıp anlamına gelir.

İklim değişikliği burada kritik rol oynar. Daha sıcak hava, atmosferin daha fazla su buharı taşımasına yol açar. Bu da göllerden, barajlardan, topraktan ve bitkilerden daha fazla su çekilmesi anlamına gelir.

Nature Communications’ta yayımlanan küresel göl buharlaşması çalışmasına göre, dünyadaki göllerden uzun dönem ortalama buharlaşma yılda 1.500 ± 150 kilometreküp seviyesindedir ve buharlaşma yıllık 3,12 kilometreküp hızla artmaktadır. Çalışma ayrıca yapay göllerin, yani baraj rezervuarlarının, küresel göl depolama kapasitesinin yalnızca yüzde 5’ini oluşturmasına rağmen buharlaşma hacminin yüzde 16’sına katkı verdiğini ortaya koyuyor.

Bu veri çok önemli. Çünkü baraj yapmak suyu depolamayı sağlar; ancak aynı zamanda geniş bir açık su yüzeyi oluşturduğu için buharlaşma kaybını da büyütebilir.

Türkiye gibi yazları sıcak ve kurak geçen bölgelerde bu risk daha da önemlidir. Bir baraj kışın dolabilir; fakat yaz aylarında yüksek sıcaklık, düşük nem ve uzun kurak dönemler nedeniyle hızla su kaybedebilir.

Buharlaşma neden daha tehlikeli hale geliyor?

Çünkü artık yalnızca sıcaklık değil, kurak dönemlerin süresi de artıyor.

Eskiden bir baraj dolduğunda, sonraki yağışlara kadar belirli bir güvence sağladığı düşünülürdü. Ancak yeni iklim koşullarında yaz sıcaklıkları yükseliyor, sıcak hava dalgaları uzuyor, yağışlar daha düzensiz hale geliyor. Bu durumda baraj suyu hem daha hızlı tüketiliyor hem de daha hızlı buharlaşıyor.

Baraj doluysa bile ne olabilir?

Baraj ilkbaharda yüksek seviyeye ulaşabilir.

Yazın sıcaklık artar.

Tarımsal sulama başlar.

Kentlerde su tüketimi yükselir.

Buharlaşma hızlanır.

Yağış kesilirse baraj seviyesi kısa sürede düşer.

Bu nedenle “baraj doldu” haberi rahatlatıcı olabilir; ama “su krizi bitti” anlamına gelmez.

2. Yeraltı suyu fakirleşmesi: Asıl depo görünmeyen yerde boşalıyor

Barajlar görünen su deposudur. Ama su güvenliğinin en kritik bölümü çoğu zaman görünmeyen yerdedir: yeraltı suları.

Yeraltı suları; içme suyu, tarım, sanayi ve ekosistemler için stratejik rezervdir. Kurak dönemlerde akarsuları besler, kuyulara su sağlar, sulak alanları ayakta tutar. Ancak aşırı çekim, betonlaşma, yanlış tarım politikaları, kaçak kuyular, azalan kar örtüsü ve düzensiz yağışlar nedeniyle yeraltı suyu giderek fakirleşebilir.

UNESCO, yeraltı sularını “gizli kaynak” olarak tanımlıyor ve iklim değişikliğinin yeraltı suyu rezervlerinin yenilenmesini azaltabileceğine, buna karşılık yeraltı suyu kullanımının artabileceğine dikkat çekiyor.

Buradaki büyük sorun şudur: Baraj bir sezonda dolabilir; ama yeraltı suyu bazen yıllarca, hatta on yıllarca toparlanamaz.

Yeraltı suyu neden geç toparlanır?

Çünkü yağmurun yeraltına ulaşması için birkaç koşul gerekir:

Toprak suyu emebilmeli.

Yağış çok şiddetli değil, sızmaya uygun olmalı.

Betonlaşma yüzey akışını artırmamalı.

Kar yavaş erimeli.

Bitki örtüsü toprağı tutmalı.

Havzada aşırı kuyu çekimi olmamalı.

Eğer yağmur kısa sürede şiddetli sağanak olarak düşerse, suyun önemli bölümü yüzey akışına geçer. Sel olur, dere kabarır, baraj bir miktar dolabilir; ama yeraltı suyu yeterince beslenmeyebilir.

Bu yüzden bir bölgede sel yaşanması, o bölgenin kuraklıktan çıktığı anlamına gelmez.

Yeraltı suyu fakirleşirse ne olur?

Kuyular derinleşir.

Sulama maliyeti artar.

Çiftçi daha fazla enerji harcar.

Toprak tuzlanması riski büyür.

Sulak alanlar küçülür.

Akarsu debileri düşer.

Kıyı bölgelerinde deniz suyu girişimi yaşanabilir.

Ekosistemler kuraklığa daha kırılgan hale gelir.

Yeraltı suyu fakirleşmesi, baraj doluluk oranlarında hemen görünmeyen ama su krizini derinleştiren en tehlikeli süreçlerden biridir.

3. Hidrolojik kuraklık: Yağmur yağsa bile sistem toparlanmayabilir

Kuraklık tek bir tür değildir. Genellikle üç ana başlıkta değerlendirilir:

Meteorolojik kuraklık: Yağışın normalin altında kalmasıdır.

Tarımsal kuraklık: Toprak neminin bitkiler için yetersiz hale gelmesidir.

Hidrolojik kuraklık: Akarsu, göl, baraj ve yeraltı suyu seviyelerinin düşmesidir.

En tehlikeli olanlardan biri hidrolojik kuraklıktır. Çünkü bu kuraklık türü, yağış başladıktan sonra bile hemen bitmeyebilir. Bir bölge birkaç hafta yağış alabilir; ama akarsular, barajlar ve yeraltı suyu sistemi hâlâ düşük seviyede kalabilir.

MGM’nin kuraklık izleme sayfası Türkiye’de kuraklığı Standart Yağış İndeksi ve Normalin Yüzdesi gibi yöntemlerle düzenli olarak izliyor. MGM’nin 2026 Nisan ayı kuraklık analizleri, kuraklık takibinin yalnızca anlık yağışa değil, farklı zaman ölçeklerinde birikimli yağış durumuna göre yapıldığını gösteriyor.

Bu çok önemli; çünkü su sistemi bir günlük yağmurla değil, aylar ve yıllar boyunca biriken su dengesiyle toparlanır.

Hidrolojik kuraklık neden geç biter?

Toprak kurumuşsa ilk yağış toprağı doyurur.

Yeraltı suyu düşmüşse beslenme uzun sürer.

Baraj havzası zayıfsa gelen su sınırlı kalır.

Kar yağışı azsa bahar akışı düşer.

Akarsuların taban akışı yeraltı suyuna bağlıysa debi düşük kalır.

Aşırı tüketim devam ediyorsa yağış açığı kapatılamaz.

Bu nedenle “yağmur yağdı” demek ile “su krizi bitti” demek aynı şey değildir.

Barajlar neden bazen yanıltıcı güven hissi verir?

Baraj doluluk oranı kolay anlaşılır bir göstergedir. Yüzde 80 ya da yüzde 90 doluluk görüldüğünde toplum rahatlar. Ancak bu oran bazı önemli gerçekleri saklayabilir.

Doluluk oranı kullanılabilir suyu tam anlatmayabilir

Barajdaki her su içilebilir ya da kullanılabilir olmayabilir. Dip çamuru, kalite sorunları, teknik işletme seviyesi ve ekolojik akış gereklilikleri dikkate alınmalıdır.

Baraj tek başına havzayı temsil etmez

Bir baraj dolarken aynı havzada yeraltı suyu düşüyor, dereler zayıflıyor, göller küçülüyor olabilir.

Kısa süreli yağış uzun dönem açığı kapatmayabilir

Birkaç sağanak, yılların yeraltı suyu kaybını kapatamaz.

Tüketim modeli değişmediyse kriz geri döner

Eğer tarımsal sulama verimsizse, şehir şebekelerinde kayıp-kaçak fazlaysa, sanayide su geri kazanımı zayıfsa baraj doluluğu geçici rahatlama sağlar.

İklim değişikliği eski hesapları bozuyor

Geçmişte işe yarayan yağış-baraj-tüketim dengesi, yeni sıcaklık ve buharlaşma koşullarında aynı güvenceyi vermeyebilir.

Türkiye için kritik tablo: Su stresi kalıcı hale geliyor

Türkiye yarı kurak iklim kuşağında yer alıyor. Akdeniz Havzası ise iklim değişikliğine en hassas bölgelerden biri olarak kabul ediliyor. Bu nedenle su yönetiminde eski varsayımlar artık yeterli değil.

DSİ’nin kişi başına düşen kullanılabilir su miktarındaki düşüş verileri, Türkiye’de su baskısının uzun vadeli bir eğilim olduğunu gösteriyor. 2000’de 1.652 metreküp olan kişi başına yıllık kullanılabilir su miktarının 2020’de 1.346 metreküpe gerilemesi, nüfus artışı ve kaynak baskısının su güvenliği üzerindeki etkisini net biçimde ortaya koyuyor.

Tarım ve Orman Bakanlığı’nın Su Verimliliği Seferberliği sayfasında Türkiye’nin su zengini olmadığı, kişi başına yıllık 1.305 metreküp kullanılabilir su miktarıyla su stresi altında olduğu vurgulanıyor.

Bu nedenle Türkiye’de su meselesi yalnızca “baraj doldu mu?” sorusuna indirgenemez. Asıl soru şudur:

Türkiye mevcut suyu ne kadar verimli kullanıyor?

Su krizinde en büyük tüketim alanı: Tarım

Su krizini konuşurken yalnızca evsel tüketim üzerinden düşünmek eksik kalır. Çünkü birçok ülkede olduğu gibi Türkiye’de de en büyük su kullanımı tarımsal sulamadadır.

Tarım suya muhtaçtır; ancak sulama yöntemi, ürün deseni, toprak nemi yönetimi, vahşi sulama, su fiyatlandırması, enerji maliyetleri ve yeraltı suyu kullanımı su krizini doğrudan etkiler.

FAO, su kıtlığıyla mücadelede tarımın merkezi rolüne dikkat çekiyor ve su kıtlığının gıda güvenliğiyle doğrudan bağlantılı olduğunu vurguluyor.

Bu nedenle barajlar dolsa bile, eğer tarımda su verimliliği sağlanmazsa su krizi tekrar eder.

Tarımsal su yönetiminde kritik başlıklar

Damla ve yağmurlama sulamanın yaygınlaşması.

Ürün deseninin havzanın su kapasitesine göre belirlenmesi.

Yeraltı suyu çekiminin sıkı izlenmesi.

Kaçak kuyuların önlenmesi.

Toprak nemi sensörleriyle sulama yapılması.

Gece sulaması ve buharlaşma azaltımı.

Atık suyun arıtılıp tarımda yeniden kullanılması.

Su tüketimi yüksek ürünlerin kurak havzalarda sınırlandırılması.

Su verimliliği, yalnızca vatandaşın musluğu kapatmasıyla çözülemez. Tarım, sanayi, belediye ve havza yönetimi birlikte değişmelidir.

Şehirlerde su krizi neden büyüyor?

Kentlerde su krizi üç nedenle derinleşiyor:

Nüfus artışı

Şebeke kayıpları

Yeşil alan ve betonlaşma dengesi

Büyükşehirler büyüdükçe su talebi artar. Aynı zamanda betonlaşma yağmur suyunun toprağa sızmasını azaltır. Su yüzeyden hızla akıp drenaj sistemlerine gider. Bu durum hem sel riskini artırır hem de yeraltı suyu beslenmesini azaltır.

Kentlerde ayrıca şebeke kayıpları ciddi bir sorundur. Arıtılmış, pompalanmış, enerji harcanmış suyun borularda kaybolması su krizini görünmez biçimde büyütür.

Gerçek su güvenliği için kentlerin yalnızca yeni baraj değil, şu başlıklara da ihtiyacı vardır:

Yağmur suyu hasadı.

Gri su kullanımı.

Şebeke kayıp-kaçak azaltımı.

Geçirgen zemin.

Kurakçıl peyzaj.

Sanayide su geri kazanımı.

Kentsel dere ve sulak alan restorasyonu.

Buharlaşma oranları neden geleceğin en kritik göstergesi olacak?

Su yönetiminde uzun yıllar en çok yağış miktarına bakıldı. Ancak artık yalnızca “ne kadar yağmur yağdı?” sorusu yeterli değil.

Yeni soru şu:

Yağan suyun ne kadarı sistemde kaldı?

Çünkü sıcaklık artışı, buharlaşma ve terlemeyi artırıyor. Bitkiler, toprak, göller ve barajlar daha fazla su kaybediyor. Bu durum aynı yağış miktarında bile daha az kullanılabilir su anlamına gelebilir.

Küresel göl çalışmalarında su kayıplarının önemli bölümünün iklim ısınması, artan buharlaşma talebi ve insan su tüketimiyle ilişkili olduğu gösteriliyor. 1992-2020 dönemini inceleyen Science çalışması, dünyanın büyük göl ve rezervuarlarının yüzde 53’ünde depolama düşüşü olduğunu ve doğal göllerdeki kaybın önemli nedenleri arasında iklim ısınması, artan buharlaşma talebi ve insan tüketiminin yer aldığını belirtiyor.

Bu yüzden gelecekte baraj yönetimi yalnızca hacim hesabı değil, buharlaşma bütçesi hesabı da yapmak zorunda kalacak.

Yeraltı suyu fakirleşmesi neden ulusal güvenlik meselesidir?

Yeraltı suyu, kriz zamanlarının sigortasıdır. Ama bu sigorta sürekli kullanılıp yerine konmazsa tükenir.

Yeraltı suları azaldığında:

Gıda üretimi etkilenir.

Enerji maliyetleri artar.

Köylerde içme suyu sorunu büyür.

Sulak alanlar kurur.

Biyoçeşitlilik kaybı hızlanır.

Toprak çökmesi görülebilir.

Kıyılarda tuzlu su girişimi yaşanabilir.

Tarım havzaları kırılgan hale gelir.

UNESCO’nun yeraltı suyunu “gizli kaynak” olarak ele alması bu yüzden önemlidir. Yeraltı suyu görünmez; ama bittiğinde etkisi çok görünür olur.

Hidrolojik kuraklık ile meteorolojik kuraklık arasındaki fark

Bu ayrımı doğru yapmak gerekir.

Meteorolojik kuraklık

Yağış normalden azdır. Genellikle meteoroloji verileriyle izlenir.

Tarımsal kuraklık

Toprak nemi bitkiler için yetersizdir. Ürün verimi düşer.

Hidrolojik kuraklık

Baraj, göl, nehir ve yeraltı suyu seviyeleri düşüktür. Etkisi daha geç ortaya çıkar ve daha geç biter.

Bir bölgede meteorolojik kuraklık sona erebilir; ama hidrolojik kuraklık devam edebilir. Çünkü su sisteminin toparlanması zaman alır.

Bu nedenle su yönetiminde yalnızca aylık yağış haritaları değil, akarsu debileri, baraj hacimleri, yeraltı suyu seviyeleri, toprak nemi ve kar örtüsü birlikte izlenmelidir.

Barajların dolması hangi durumda gerçek rahatlama sağlar?

Barajların dolması elbette önemlidir. Ancak gerçek rahatlama için şu koşullar gerekir:

Baraj doluluğu birkaç haftalık değil, sezonluk güvence sağlamalıdır.

Havzada yeraltı suyu seviyeleri toparlanmalıdır.

Akarsu debileri normale dönmelidir.

Kar örtüsü yeterli olmalıdır.

Tarımsal sulama talebi kontrol altında olmalıdır.

Buharlaşma kayıpları yönetilebilir seviyede kalmalıdır.

Su kalitesi korunmalıdır.

Şehir şebekelerinde kayıp-kaçak azaltılmalıdır.

Havzanın ekolojik su ihtiyacı göz ardı edilmemelidir.

Bu koşullar yoksa, dolu baraj yalnızca geçici bir rahatlama sağlar.

Su krizini bitirmek için ne yapılmalı?

1. Baraj odaklı değil, havza odaklı yönetim

Su yönetimi baraj sınırında değil, havza sınırında yapılmalıdır. Yağış, orman, toprak, dere, göl, yeraltı suyu, tarım ve şehir birlikte değerlendirilmelidir.

2. Yeraltı suyu bütçesi çıkarılmalı

Her havzada ne kadar su çekildiği, ne kadar beslendiği, hangi kuyuların aktif olduğu ve seviyelerin nasıl değiştiği şeffaf biçimde izlenmelidir.

3. Tarımda ürün deseni suya göre belirlenmeli

Kurak havzada su isteyen ürünleri teşvik etmek, su krizini derinleştirir. Üretim planlaması su bütçesiyle uyumlu olmalıdır.

4. Buharlaşma kayıpları hesaba katılmalı

Baraj işletme planlarında yalnızca giriş-çıkış değil, buharlaşma kaybı da ana veri olmalıdır.

5. Şehirlerde yağmur suyu tutulmalı

Beton yüzeyler azaltılmalı, geçirgen zemin artırılmalı, yağmur suyu depolama sistemleri yaygınlaştırılmalıdır.

6. Şebeke kayıpları azaltılmalı

Kayıp-kaçak oranı yüksek olan şehirlerde yeni su kaynağı aramadan önce mevcut suyun korunması gerekir.

7. Arıtılmış atık su yeniden kullanılmalı

Sanayi, tarım ve peyzaj sulamasında arıtılmış su kullanımı yaygınlaştırılmalıdır.

8. Sulak alanlar korunmalı

Sulak alanlar yalnızca kuş cenneti değil, su döngüsünün doğal düzenleyicileridir. Kurutulmaları hidrolojik dengeyi bozar.

9. Kurakçıl peyzaj zorunlu hale getirilmeli

Kentlerde çim alan yerine az su isteyen yerel bitkiler tercih edilmelidir.

10. Su verisi kamuya açık olmalı

Baraj, yeraltı suyu, akarsu debisi, su kalitesi, tarımsal çekim ve şebeke kaybı verileri düzenli paylaşılmalıdır.

Türkiye için asıl soru: Su yönetimi eski iklime göre mi, yeni iklime göre mi yapılacak?

İklim değişikliği, su yönetiminde eski güvenlik paylarını zayıflatıyor. Geçmişte “bu kadar yağış gelir, bu kadar baraj dolar, bu kadar tüketim karşılanır” diye yapılan hesaplar artık daha belirsiz.

Çünkü yeni dönemde:

Yağış daha düzensiz.

Kurak dönemler daha uzun.

Sıcak hava dalgaları daha güçlü.

Buharlaşma daha yüksek.

Kar örtüsü daha kırılgan.

Yeraltı suyu daha baskı altında.

Tarımın su talebi daha riskli.

Kentlerin nüfusu daha yoğun.

Bu yüzden su yönetimi artık yalnızca mühendislik meselesi değil; iklim, tarım, kentleşme, ekoloji, ekonomi ve kamu sağlığı meselesidir.

Sonuç: Baraj dolabilir, ama su krizi bitmeyebilir

Barajların dolması sevindirici bir gelişmedir. Ancak su krizinin bittiğini söylemek için yeterli değildir.

Çünkü su krizi artık yalnızca depolama meselesi değildir.

Buharlaşma artıyor.

Yeraltı suyu fakirleşiyor.

Hidrolojik kuraklık geç toparlanıyor.

Tarımda su talebi büyüyor.

Kentler daha fazla su istiyor.

İklim değişikliği eski su döngüsünü değiştiriyor.

Bu nedenle Türkiye’nin su güvenliği için asıl hedef, barajların dolmasını beklemek değil; suyun havzada kalmasını, toprağa sızmasını, yeraltını beslemesini, verimli kullanılmasını ve ekosistemleri yaşatmasını sağlamak olmalıdır.

Bugünün en kritik gerçeği şu:

Su krizi, baraj boşalınca başlamaz. Su döngüsü bozulunca başlar.

Ve o döngüyü onarmadan, barajlar dolsa bile kriz geri gelir.

Sık Sorulan Sorular

Barajlar dolarsa su krizi biter mi?
Hayır. Barajların dolması geçici rahatlama sağlar; ancak buharlaşma, yeraltı suyu fakirleşmesi, tarımsal tüketim, şebeke kayıpları ve hidrolojik kuraklık devam ediyorsa su krizi bitmez.

Hidrolojik kuraklık nedir?
Hidrolojik kuraklık; nehir, göl, baraj ve yeraltı suyu seviyelerinin normalin altına düşmesidir. Yağış başladıktan sonra bile uzun süre devam edebilir.

Yeraltı suyu neden önemlidir?
Yeraltı suyu kurak dönemlerin doğal sigortasıdır. İçme suyu, tarım, akarsular ve sulak alanlar için kritik öneme sahiptir. Aşırı çekildiğinde uzun sürede toparlanır.

Buharlaşma barajları nasıl etkiler?
Sıcaklık, rüzgâr ve düşük nem arttıkça baraj yüzeyinden daha fazla su atmosfere döner. Bu durum özellikle yaz aylarında barajlardaki kullanılabilir suyu azaltır.

Türkiye su zengini bir ülke mi?
Hayır. DSİ verileri Türkiye’nin kişi başına düşen kullanılabilir su miktarı bakımından su baskısı yaşayan ülkeler arasında olduğunu gösteriyor.

Yağmur yağınca kuraklık neden hemen bitmez?
Çünkü yağış önce toprağı doyurur, sonra yeraltı suyunu ve akarsuları besler. Eğer uzun süreli açık varsa, birkaç yağış barajları bir miktar doldursa bile hidrolojik sistemi tamamen toparlamayabilir.