Bir zamanlar serinliğine sığındığımız ağaçların gölgesi bugün daha kısa, daha yorgun…
Bir zamanlar berrak akan dereler, şimdi ya kurumuş ya da suskun.

Ve biz…
Hâlâ aynı hızla tüketmeye devam ediyoruz.

Doğa aslında bağırmıyor.
Çünkü onun dili sessizliktir.
Ama o sessizlik artık bir huzur değil, bir uyarı.

Her kesilen ağaçta biraz daha eksiliyoruz.
Her kirletilen suyla kendi geleceğimizi bulandırıyoruz.
Ve en acısı, bunu bile bile yapıyoruz.

Bugün şehirlerde nefes almak zorlaştıysa,
yazlar daha yakıcı, kışlar daha dengesizse,
bu bir tesadüf değil…
Bu, görmezden gelinen gerçeklerin sonucudur.

Temiz enerji diyoruz…
Ama gerçekten ne kadar önceliğimiz?

Güneş her gün doğuyor, rüzgâr her gün esiyor.
Ama biz hâlâ doğanın bize sunduğu bu nimetleri tam anlamıyla değerlendiremiyoruz.
Çünkü alışkanlıklarımız, sorumluluklarımızın önüne geçiyor.

Oysa mesele çok basit:
Doğa bize muhtaç değil…
Ama biz doğaya muhtacız.

Bugün bir ağacı korumak, yarını kurtarmaktır.
Bugün bir damla suyu israf etmemek, geleceğe saygıdır.
Ve bugün atılan küçük bir adım, yarının büyük felaketlerini önleyebilir.

Artık şunu anlamak zorundayız:
Bu dünya bize miras kalmadı…
Biz onu çocuklarımızdan ödünç aldık.

Ve ödünç aldığımız bir şeyi hoyratça harcamak, sadece doğaya değil, geleceğe de ihanettir.

Belki hâlâ zaman var…
Ama o zaman, sandığımız kadar uzun değil.