Çevre kirliliğinden bahsedince aklımıza hep başkaları geliyor.

Fabrikalar…
Sanayi…
Büyük şehirler…

Ama hiç kendimize baktık mı?

Bir çöpü çöp kutusuna atmadığımızda,
bir poşeti doğaya bıraktığımızda,
bir şişeyi “nasıl olsa biri toplar” diyerek attığımızda…

Biz ne yapıyoruz?

Kirliliğin bir parçası oluyoruz.

Gerçek şu ki çevreyi sadece büyük sistemler kirletmez.
Küçük ihmaller büyüyerek kirletir.

Bir kişinin attığı çöp,
bir başkasının alışkanlığıyla birleşir…

Ve ortaya bugün şikâyet ettiğimiz manzara çıkar.

Ama en tehlikelisi şu:

Biz bunu biliyoruz.

Buna rağmen devam ediyoruz.

Çünkü sorumluluğu hep başkasına bırakmak daha kolay.

“Ben tek başıma ne değiştirebilirim ki?”

Bu cümle belki de en büyük yanılgımız.

Oysa değişim tam da buradan başlar.

Bir kişinin attığı doğru adım,
başka birine örnek olur.

Bir kişinin gösterdiği özen,
başka birine hatırlatır.

Ve böyle böyle büyür…

Temizlik sadece belediyelerin işi değildir.
Çevre sadece kurumların sorumluluğu değildir.

Bu, hepimizin meselesidir.

Çünkü kirlettiğimiz sadece doğa değil…
Yaşadığımız dünya.

Ve o dünya sadece bizim değil.

Çocuklarımızın,
torunlarımızın…

Yani geleceğin.

O yüzden artık şu soruyu sormak gerekiyor:

“Ben bu dünyaya ne bırakıyorum?”

Kir mi…
Yoksa özen mi?

Cevap basit ama etkisi büyük.

Unutmayalım:

Temiz bir dünya,
temiz davranışlarla başlar.

Ve o davranış…

Tam da bugün verdiğimiz kararlarda gizlidir.