Toprak konuşmaz…
Ama her şeyi anlatır.

Bir çatlakta susuzluğu,
bir çoraklıkta ihmali,
bir kuraklıkta ise insanın hatasını haykırır.

Bugün bastığımız toprak, artık eskisi gibi değil.
Eskiden bereket kokardı… şimdi yorgun.

Her geçen gün biraz daha kuruyan tarlalar,
biraz daha azalan su kaynakları,
ve görmezden gelinen bir gerçek:

Biz doğayı tüketmiyoruz…
Biz aslında kendimizi eksiltiyoruz.

Ankara’nın çevresine bakın…
Dün yeşil olan alanlar bugün sarıya dönmüş durumda.
Plansız yapılaşma, bilinçsiz su tüketimi ve umursamazlık,
doğayı yavaş yavaş geri dönülmez bir noktaya sürüklüyor.

Ama asıl tehlike kuraklık değil…
Asıl tehlike alışmak.

İnsan her şeye alışıyor.
Susuzluğa da…
Ağaçsızlığa da…
Hatta doğasızlığa bile.

Ve işte tam o noktada kaybediyoruz.

Temiz enerji hâlâ bir seçenek gibi konuşuluyor.
Oysa bu artık bir tercih değil, zorunluluk.

Güneş panelleri, rüzgâr türbinleri…
Bunlar sadece teknoloji değil, geleceğin sigortası.

Ama biz hâlâ bekliyoruz.
Birilerinin harekete geçmesini…

Oysa sorumluluk sadece büyüklerin değil, hepimizin.

Bir musluğu kapatmak,
bir ağacı korumak,
bir çocuğa doğa sevgisini öğretmek…

Bunlar küçük değil, en büyük adımlardır.

Unutmayalım:
Toprak susarsa,
insan sadece susuz kalmaz…

Geleceğini de kaybeder.