İnsan doğayı unutmaz… sadece hatırlamayı erteler.
Ama bazı unutmalar vardır ki, geri dönüşü kolay olmaz.

Bir çocuğun toprağa dokunuşu…
Bir ağacın gölgesinde dinlenmenin huzuru…
Bir dere kenarında duyulan su sesi…

Bunlar basit anılar değildir.
Bunlar, insanın özüdür.

Fakat biz, bu özü yavaş yavaş geride bıraktık.

Binalar yükseldikçe toprak geri çekildi.
Hız arttıkça huzur azaldı.
Ve biz buna “gelişim” dedik.

Oysa her gelişim gerçekten ilerleme değildir.
Bazen gelişim sandığımız şey, sadece uzaklaşmaktır.

Doğadan uzaklaşmak…
Sessizlikten uzaklaşmak…
Kendimizden uzaklaşmak…

Bugün geldiğimiz noktada doğa hâlâ konuşuyor.
Rüzgâr esiyor, su akıyor, toprak nefes alıyor.

Ama biz duymuyoruz.

Çünkü kulaklarımız alıştı…
Çünkü gözlerimiz dolu…
Çünkü zihnimiz meşgul.

Ve en önemlisi:
Çünkü durmayı unuttuk.

Oysa doğa bize hep aynı şeyi söylüyor:

“Daha yavaş ol.”
“Daha dikkatli ol.”
“Daha bilinçli yaşa.”

Ama biz bu sesi ya duymuyoruz ya da duymak istemiyoruz.

Bu yüzden her şey biraz daha kırılgan hale geliyor.

Hava…
Su…
Toprak…

Ve en kırılgan olan: İnsan.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı geldi:

Biz ne zaman bu kadar uzaklaştık?

Ve daha önemlisi:
Geri dönmek için hâlâ bir yol var mı?

Cevap basit ama cesaret ister:

Evet, var.

Ama o yol, daha fazla tüketmekten değil;
daha az zarar vermekten geçiyor.

Daha çok fark etmekten…
Daha çok sorumluluk almaktan…
Ve en önemlisi, doğayı yeniden hatırlamaktan.

Çünkü doğayı hatırlayan insan, kendini de hatırlar.

Ve kendini hatırlayan insan, dünyayı değiştirebilir.

Unutmayalım:

Büyük değişimler, küçük fark edişlerle başlar.