İnsanlık bir yandan teknoloji, yapay zekâ, uzay çalışmaları ve tıp alanındaki gelişmelerle övünürken, diğer yandan kendi elleriyle büyüttüğü çok ağır sosyal felaketlerle karşı karşıya kalıyor. Bu felaketlerin başında ise uyuşturucu ve madde bağımlılığı geliyor. 

Bugün dünya genelinde milyonlarca insan, bu karanlık girdabın içinde yaşam mücadelesi veriyor. Daha da vahimi, bu sorun artık yalnızca belirli ülkelerin ya da belirli yaş gruplarının problemi olmaktan çıktı; toplumların geleceğini doğrudan tehdit eden küresel bir kriz hâline geldi.

Her yıl yaklaşık 500 bin insan uyuşturucu kullanımına bağlı nedenlerle hayatını kaybediyor. Dünya genelinde yaklaşık 40 milyon madde bağımlısı bulunuyor ve bu kişilerin büyük bölümü acil tedaviye ihtiyaç duyuyor. Ancak mevcut rehabilitasyon ve sağlık hizmetleri yetersiz kaldığı için bağımlıların yalnızca beşte biri tedavi imkânına ulaşabiliyor. Milyonlarca insan ise adeta göz göre göre ölüme sürükleniyor.

Madde bağımlılığı basit bir alışkanlık ya da bireysel zaaf değildir. Bu durum aslında ciddi bir beyin hastalığının habercisidir. Uyuşturucular, insan iradesini zayıflatır, muhakeme yeteneğini bozar ve kişiyi zamanla ailesinden, eğitim hayatından, iş yaşamından ve toplumdan koparır. Bağımlı bireyler çoğu zaman suça sürüklenmekte, şiddet olaylarının içinde yer almakta veya uyuşturucu şebekelerinin kullandığı araçlara dönüşmektedir. Bir insanı yaşayan ölüye çevirebilen bu illet, haliyle toplumu da zehirlemektedir.

Türkiye de maalesef bu tehdidin altında olan ülkelerden biridir. Son yıllarda güvenlik raporları, uzman açıklamaları ve basına yansıyan olaylar, uyuşturucu kullanım yaşının giderek düştüğünü gösteriyor. Bir dönem lise ve üniversite çevrelerinde yoğun olarak görülen tehlike artık ortaokul çağındaki çocuklara kadar inmiş durumda. Bazı bölgelerde okul çevrelerinde uyuşturucu satıcılarının çocukları hedef aldığına dair haberler kamuoyuna yansıyor. Henüz hayatının başında olan çocukların bu bataklığa çekilmesi, meselenin ne kadar vahim bir noktaya ulaştığını göstermektedir.

Aile yapısındaki zayıflama, sosyal medya üzerinden kötü alışkanlıkların özendirilmesi, denetimsiz dijital ortamlar, ekonomik sorunlar ve gençlerin gelecek kaygısı bu süreci hızlandıran nedenler arasında gösteriliyor. Çocuklar ve gençler, çoğu zaman merak, arkadaş baskısı veya psikolojik sorunlar nedeniyle bu maddelerle tanışıyor. Bir kez başlayan süreç ise çoğu zaman geri dönüşü zor bir yıkıma dönüşüyor.

Uyuşturucu ticareti yalnızca bireysel bir suç değildir. Bu karanlık ağ, organize suç örgütlerini beslemekte, terör yapılanmalarına finans sağlamakta ve toplum güvenliğini tehdit etmektedir. Zehir tacirleri özellikle gençleri hedef alarak bir ülkenin geleceğini çalmaktadır.

Bu nedenle uyuşturucuyla mücadelede sadece polisiye tedbirler yeterli değildir. Eğitim sistemi, aileler, sağlık kuruluşları, yerel yönetimler, medya kuruluşları ve sivil toplum örgütleri ortak hareket etmelidir. Okullarda çok daha güçlü bilinçlendirme programları uygulanmalı, rehberlik hizmetleri artırılmalı ve risk altındaki çocuklar erkenden tespit edilmelidir.

Ayrıca Türkiye’nin her bölgesinde tam teşekküllü uyuşturucuyla mücadele merkezleri kurulmalı; bu merkezlerde hem güvenlik boyutu hem de tedavi ve rehabilitasyon süreçleri birlikte yürütülmelidir. Bağımlı bireylerin topluma yeniden kazandırılması için uzun vadeli sosyal politikalar geliştirilmelidir.

Bu çağın en büyük felaketlerinden biri olan uyuşturucu tehdidine karşı gerekli tedbirleri almamak, bu konuda yetersiz kalmak geleceğimizi kaybetmek anlamına gelir. Çocukluk çağındakilerin bile hedef alındığı bir ortamda uyuşturuculara karşı artık daha sert, daha kapsamlı ve daha kararlı adımlar atmak zorundayız. Çünkü kaybedilen her genç, aslında ülkenin kaybedilen yarınıdır.