Yüksek rakımlı bölgeler bile bu yıl kavurucu sıcaklıklara teslim oldu. Bahçelerde meyve vermeyen vişne ağaçları, kuruyan elma ve armutlar, erkenden sararıp dökülen yapraklar… Bostanlarda ki sebzeler halsiz, topraklar susuz. Ürün alınabilecek mi, belli değil. Ne yazık ki bu tablo sadece tek bir bölgeye ait değil. Türkiye’nin dört bir yanı kuraklıktan ve aşırı sıcaklardan etkilenmiş durumda. Yaşanan orman yangınları ise hepimizin yüreğini yakıyor.

Artık orman yangınları geçici bir yaz felaketi değil; kalıcı, kronik ve sistemik bir çevre krizine dönüşmüş durumda. 2024 yılında Türkiye’de 3.797 orman yangını çıkmış. 2025’in daha ilk aylarında bu sayı 761’e ulaştı. Bunlar sadece kuru rakamlar değil; her biri yok olan ormanlar, kaybolan yaban hayatı ve geleceğimizden çalınan umutlar demek. Bilimsel projeksiyonlar, 2050’ye kadar yangınların %30, yüzyıl sonunda ise %50 artacağını söylüyor.

Küresel ısınma, kuraklık ve sıcak hava dalgaları ormanları adeta birer barut fıçısına çevirdi. 2023’te çıkan yangınların karbon salımı, havacılık sektörünün tam yedi katıymış. Yani orman yangınları sadece doğayı değil, atmosferi de yakıyor. Karşımızda kısır bir döngü var: Yangınlar karbon salıyor, karbon iklimi ısıtıyor, artan sıcaklık yeni yangınlara yol açıyor. Ciğerlerimiz yanıyor ama dumanı göremiyoruz. Görünmeyen o duman, geleceğimizi boğacak gibi.
Yangınların %90’ı insan kaynaklı. Söndürülmemiş piknik ateşleri, yola atılmış sigara izmaritleri, anız yangınları… Daha da ürkütücü olanı ise rant, çıkar ya da terör amaçlı kasıtlı çıkarılan yangınlar.

Bu kriz sadece bizim coğrafyamıza özgü değil. Amazonlar, Akdeniz Havzası, Kuzey Amerika, Afrika, Avustralya ve Sibirya… Dünya genelinde ormanlar aynı tehditle karşı karşıya. Sürekli yangın var. Görünen o ki insanlık, yeşilin kıymetini ancak onu kaybettiğinde anlayacak.

Oysa orman, sadece ağaç değil; suyun, temiz havanın, yaşamın kaynağıdır. Devletlerin bu konuda yaptığı yatırımlar çok kıymetli. Türkiye'de yangınla mücadelede ciddi adımlar atıyor. Ancak sadece kamusal çabalar yetmez. Erken uyarı sistemleri, ileri teknoloji, toplumsal farkındalık ve eğitim kampanyaları çok daha yaygın hale getirilmeli. İnsanımız sürekli bilinçlendirilmeli.

En büyük sorumluluk ise bireyde. Bir fidan dikmek, yere atılan bir çöpü kaldırmak, piknik alanında ateşi söndürmek… Basit gibi görünen bu gibi davranışlar, büyük felaketlerin önüne geçebilir.

“Bir ağaç dik, bir umut yeşert” sadece bir slogan değil, bir yaşam felsefesi olmalıdır. Bugün doğaya karşı aldığımız her tavır, yarın çocuklarımıza bırakacağımız dünyayı şekillendirecek. Yeşili korumak, aslında kendimizi ve geleceğimizi korumaktır.