Tarih, kralları dışarıdan gelen orduların değil, çoğu zaman en yakınındakilerin hançerlediğini yazar. Bir hükümdarı yıkan, uzaktaki düşmandan önce yanı başındaki Brütüs’tür.

Bu yüzden kral, düşmanını uzaklarda aramasın. Önce sofrasına oturanlara, kendisini en çok alkışlayanlara, hakkında en büyük methiyeleri düzenlere baksın. Çünkü menfaatin dili, sadakatin dilinden daha gür çıkar. En yüksek sesle övenler, günü geldiğinde en sert taşı atanlar olabilir.

Sis perdesini dağıt. Gerçek, gözün gördüğü kadar değil, gönlün sezdiği kadardır. Makamların penceresinden değil, hiçlik penceresinden bak. Orada ne alkış vardır ne de gösteriş… Sadece hakikat vardır.

En doğru sözü bazen kürsüdekiler değil, kırgın gönüller söyler. Sessiz insanların sustuğunu sanma; onlar konuşmayı değil, boşuna konuşmayı terk etmişlerdir. Hakikatin en ağır yükünü çoğu zaman suskunlar taşır.

Sonra her şeyi geride bırak. On günlüğüne kaybol. Eşine, dostuna, hatta kendine bile nereye gittiğini söyleme. Dünya sensiz de döner. Bırak, biraz da sensiz dönsün. Çünkü insan, kalabalığın içinde değil, yalnızlığın içinde kendini tanır.

Unutma: Yalnızlık kaçış değil, hakikate yapılan en uzun yolculuktur.

Kendine şu soruyu sor:

“Ben dostlarımın arasında mıyım, yoksa alkış tutan Brütüslerin arasında mı?”

Çünkü bazen bir insanı yıkan düşmanı değil, dost sandığı kişilerin sessiz ihanetidir.

Ve son söz:

Sis dağılmadan manzara görünmez. Alkışlar kesilmeden gerçek dost bilinmez. İnsan da yalnız kalmadan kendisini tanıyamaz.